అమృతం కురిసిన రాత్రి

“ఒక నిశార్ధ బాగంలో నక్షత్ర నివహగగనం
ఓరగా భూమ్మీదకు ఒంగి ఎదో రహస్యం చెప్తున్న వేళ
ఒంటరిగా నా గదిలో నేను మేల్కుని రాసుకుంటుంటాను”
ముందే తెలిసి ఉంటే ఆ అమృతం కురిసిన రాత్రి నేనూ మేల్కుని ఉందును కదా అనిపిస్తుంది ఈ వాక్యాలు చదివితే.
ఇంత మంచి పుస్తకం తెలుగులో ఉన్నందుకు మనందరికి కూసింత గర్వం గా కూడా అనిపించనూ వచ్చు.

“గాజు కెరటాల వెన్నెల సముద్రాలు
జాజి పువ్వుల అత్తరు దీపాలు”
తిలక్ వూహా ప్రపంచాన్ని మనకు ఆవిష్కరిస్తే
“చదల చుక్క
నెమలి రెక్క
అరటి మొక్క
ఆమె నొసటి కస్తూరి చుక్క”
ఆయన మనసులోని గాలి అలకే స్పందించే కవితాత్మకమైన సింప్లిసిటీ ని చూపిస్తాయి.
మన వూరి మీద, పల్లెటూరి మీద మనందరికి ఉండే సహజమైన మమకారం “పాడువోయిన వూరు” అనే కవితలో “ప్రాణం గల పాడే వేణువులీ ఇసుక రేణువులు”
అని చదివినప్పుడు మనసు పొరల్లో మళ్ళీ మేల్కొంటుంది.

“సి. ఐ.డి రిపోర్టు” అనే కవితలో సాధారణ మధ్య తరగతి గుమస్తా అతి సామాన్య జీవితాన్ని మనస్తత్వపరం గా కూడా విశ్లేషించటం ఎంతో సహజం గా ఉంటుంది.
ఈయన స్త్రీ లని మాత్రం వదిలారా! ఎంత చమత్కారి కాకపోతే
“నవలలు నవలలు రాసేస్తున్నారు
వర్ణనీయ వస్తువే తిరగబడి వర్ణిస్తుంటే
హత విధీ ఇది కలి కాలం, కలికి కాలం”
ఇలా అని ఒక గౌరవనీయ అభిప్రాయాన్ని ఇంత చిలిపిగా చెప్తారు.

“నీ ఒడి లో నా తల పెట్టుకుని అభ్యంగనావిష్కృత త్వదీయ
వినీల శిరోజ తమస్సముద్రాలు పొంగి నీ బుజాలు దాటి నా ముఖాన్ని కప్పి
ఒకటే ఒక స్వప్నాన్ని కంటున్న వేళ”
“నువ్వు లేవు నీ పాట ఉంది” అని ఆర్ద్రత ఒలికించి భావ కవిత మాత్రం గంభీరమైన భాషోద్వేగానికి లోనయ్యింది.

“మౌఢ్యం వల్ల బలాఢ్యులు
అవివేకం వల్ల అవినాశులు”
మూర్ఖత్వం లొని మొండితనాన్ని, మనకున్న కొన్ని నమ్మకాల్లోని అజ్ఞానాన్ని నిర్భయం గా నిర్మొహమాటం గా చెప్పిన మాటలవి.
విషాదానందాల్ని, భావ సంచలనాల్ని, సామాజిక వాస్తవాల్ని, మూర్తీభవించిన దైన్యాన్ని, హైన్యాన్ని, అవేశాల తీరాల్ని,
అలోచనల అంచుల్ని ఇంకా నేను గమనించలేని ఎన్నిటినో ఒక చోట కూర్చటమే కాకుండా వర్ధమాన కవిత కి సందేశాన్ని ఇవ్వటం కూడా మర్చిపోలేదు.
“నువ్వు చెప్పేదేదైనా నీదై ఉండాలి, నీలోంచి రావాలి, చించుకు రావాలి
మాటల్ని పేర్చటం కవిత కాదు” అని ఒక అద్భుతమైన అనుభూతిని, ఉన్నతమైన ఆలోచనా స్రవంతి ని మనకి మిగులుస్తుంది ఈ పుస్తకం.

అన్ లైన్ లో కూడా చదవొచ్చు.