“పగలంతా ముగ్గులు పెట్టాను. ఇంకా తడి ఆరలేదు.. ఏదోక రోజు నువ్వు చూసి ముచ్చట పడకపోతావా అనే ఆశలానే.” అలాగే, “ఆ ద్వారబంధాల పక్కన నీ చెప్పులుంటే ఈ సాయంత్రం ఎంత ఉల్లాసం గా ఉండేది అనుకుంటాను.” ఈ వాక్యాలెంతటి కమ్మటి కలకి ప్రతిబింబాలు. మరొక వాక్యం “సన్నజాజుల్లో లేని విశేషం పారిజాతాల్లో ఏముందని అడిగితే.. నీ తెల్లని అరచేతి మధ్య గోరింట చుక్కని తలపించటం కాబోలు.. అని నీ సమాధానం గుర్తొచ్చి సిగ్గుని కోపం లోకి అభినయించబోయి భంగపడి నవ్వుతాను.” అంటే ఆమెకిక్కడ తనని పొగడడం సంతోషాన్నిస్తుందనే విషయం ఎంత చక్కగా చెప్పారో చూడండి. “వసంతాలకేం వచ్చి పోతుంటాయి మరో హేమంతానికైనా నువ్వు తోడురాకూడదూ అని కదా!” ఎంత కోరికని మూటగట్టుకుందో ఈ వాక్యం. “ఈ నిశ్శబ్ధ ఏకాంతం, ఈ మౌనం ఇన్ని సంగతులు చెబ్తాయే! బహుశా ఏమీ లేదని చెప్పటానికే మాటలు అవసరపడతాయి.” ఇటువంటివే నేను పరిణతికి చిహ్నాలన్న మాటలు. ఇది ఈ టపా అతటికీ హైలెట్. అలాగే, “పగళ్ళూ రాత్రులూ గుండెను పగిలించుకుంటూ, అతికించుకుంటూ గొంతు చాటున దుఃఖాన్ని అపేసి నడుస్తుంటే.. వంతెన దాటుతున్నంత సేపూ వెంటపడి వచ్చే వెన్నెలని విసుక్కోక ఏం చెయ్యను?” ఇది శక్తివంతమైన వాక్యం. కవయిత్రి కి అభినందలతో. . . .

—కాబట్టి… చాలా బావుందని మాత్రం చెప్పి ఊరుకుంటాను.