ప్రత్యుత్తరమిమ్ము అని ఉంది ఇక్కడ. అందుకే మరిచిపొయిన లేఖిని ని మళ్ళీ వెతికి రాస్తున్నా, నా కోసం. కథలో కవిత, భావుకత సెలయేరు లా అందంగా ఉంది. గోదారిలా మనసుని పరవళ్ళు తొక్కిస్తోంది. సగం కథ చదివి, యండమూరి రాసిన “ఉల్లిపొర” కథకి సూక్ష్మ రూపమేమో అని తొందరపడి స్ర్కోల్ చేయబోయి కూడా ఆగి చదవటం మంచిదయింది. ఇది దానికంటే చక్కగా ఉంది. ఎంతయినా, ఒక స్త్రీ వైవాహిక అనుభూతిని గురించి, అమ్మాయి అర్ధం చేసుకుని చెప్పినట్టు, మగవాళ్ళు చెప్పలేరు అని ఈ కథ చదివిన వెంటనే నాకు అనిపించింది. మరి నువ్వేమంటావు?

చిన్న కథ అయినా హృదయానికి హత్తుకునేలా చక్కగా రాసావమ్మయీ.. నా కోసం నీకు నూరేళ్ళు. చక్కగా ఇలంటివి రాస్తూ ఉండు, ఇకనించి తప్పకుండ నేను చదువుతూ ఉంటాను.

- ప్రేమ తో,
సింధు.

ఇష్టం తో చేస్తే కష్టం కాదట.. నువ్వే చెప్తావ్… వాహ్..! ఎంత అద్భుతంగా రాశారండి.. నిజంగా నాకు చాలా చెప్పాలని, పంచుకోవాలని ఉంది. కానీ మాటలు రావడం లేదు, చేతులు కదలడం లేదు… ఏదో తెలీని ఓ ఉద్వేగంలో కొట్టుకుపోతున్నా..

ఇంతకాలం మీ బ్లాగును, రచనలను చూడలేకపోయినందుకు చింతిస్తూ…!