నదిలోని నీరు

పదార్ధంతో చైతన్యమూ పనితో బద్ధకమూ సంధి చేసుకున్న సాయంత్రపు వంతెన మీది చివరి వెలుతురు చుట్టూ రెక్కలు చాపుకుని వలయాలుగా తిరిగిన పావురమొకటి వేసటగా వాలిపోయాక ఏకాంతం సంగీతంగా మారే సుతిమెత్తని సవ్వడిని నింపుకోవడానికి సంచీలోని సంపదనంతా ఒలకబోసుకున్న వాడొకడు… సంధ్యా సముద్రమూ చెరోవైపు నుంచి మీదకొచ్చి పడుతుంటే, తిరిగెళ్లే ప్రతి అలతో పాటు ఇసుకలోకి కూరుకుపోయే పాదాల్ని ప్రయాసతో పైకి లాక్కుంటూ దీపస్థంభానికి చిక్కుకుని రెపరెపలాడుతున్న గాలిపటంతో గుసగుసగా అన్నాడు నాకు తెలుసు ఓడిపోవడానికే మొదలెట్టాను“నదిలోని నీరు”ని చదవడం కొనసాగించండి

ఊపిరిపాటకు చూపేదీ?

శిల్పాల్నీ, శిధిలాల్నీ సాగరాన్నీ, నగరాన్నీ మేల్కొలుపుతూ వినబడ్డాడతను వేకువల్ని వణికించే వేణువుగా. గాలి మడుగులో రాగాల జాడలు పట్టుకుని వెదుక్కుంటూ వెళ్ళి చూశానతన్ని చూశానా? కాదు కరుణించి కనపడ్డాడు పాట ఆపినపుడు మురళితోబాటు మహాబలిపురాన్నే సంచిలో పెట్టుకున్నాడా అని? జలదరించిన ఉదయాలను సంగీతానికి వదిలి రాత్రుల్ని కళ్ళుగా చేసుకున్నాడా అని? అడగలేదు – ధ్యానానికి కొనసాగింపు మౌనమే కావాలని. బాగా రాత్రయింది, తోడొస్తాను ఇంటిదాకా అంటే నిశ్శబ్దంగా నవ్వాడు చీకటి నా తోబుట్టువని మీకు తెలీదా? అన్నట్టు“ఊపిరిపాటకు చూపేదీ?”ని చదవడం కొనసాగించండి

భ్రష్టయోగి

తిరిగి దొరకడానిక్కాక వెతికించుకోవడానికే తప్పిపోయిన ఒక పద్యంకోసం రోజులతరబడీ, రాత్రులవెంబడీ ఆకలీ ఆహారమూ తనకు తనే అయి రాసుకున్నాడేవో కొన్ని సౌందర్యోన్మత్త గీతాల్ని… కిటికీ అంచులు ఏటవాలు నీడల్ని ఇంటిగోడలపైకి జారవిడుస్తూ ఏకాంతంలో బద్ధకంగా చల్లుకున్న దిగులు గింజల చుట్టూ బూడిదరంగు పావురాలు రెక్కలు ముడుస్తూ తెరుస్తూ మసలినప్పుడు పాదాక్రాంతమయ్యాడు ఆ మచ్చికైన హేమంతపు సాయంత్రాలకి… పగడపు గోరింట పాదాలు ఇసుకలో గీసిన ఇంద్రధనస్సుని తాడుపైన గారడీలాంటి చూపులతో కౌగిలించబోయి అగ్గిపుల్లని చూసి అణువణువూ జలదరించిన అగ్ని“భ్రష్టయోగి”ని చదవడం కొనసాగించండి

అరచేతిలో ఆకాశం

ఆకాశమంటే పొగకాదు, చెల్లాచెదురైన ధూళి మబ్బుల సమూహం కాదు. పదార్ధమూ, శూన్యమూ కాదు. కొన్ని అస్తిత్వాలు లేవని చెప్పడానికి ఎంత గట్టి ఋజువులుంటాయో ఉన్నాయని తెలుసుకోవడానికి అంతకంటే బలమైన నమ్మకం ఆసరాగా ఉంటుంది; దైవం లాగా, ఆకాశంలాగా. ఆ నమ్మకాల్లో ఉండే గొప్ప నిశ్చింత, నిబ్బరం, ఆనందం, ఆహ్లాదం- ఇవే వాటి రూపాలు, రూపాంతరాలు, అస్తిత్వాలూ. తన రూపరహిత స్వరూపాన్ని నీటిలో చూసుకునే అకాశంలాగే కవిత్వమూ చదువరి పొందే తాదాత్మ్యతలోనే తనని తాను పోల్చుకుంటుంది. గీటురాయి మీద“అరచేతిలో ఆకాశం”ని చదవడం కొనసాగించండి

తెల్లరంగు సీతాకోకచిలుకలు

అనుమానం; చిన్నరేఖ పక్కన మరగుజ్జు గీతలు కంటికి సమాంతరంగా సాగని చూపులు ఎక్కడానికీ, దిగజారడానికీ అవే మెట్లు —– నమస్కారం; తిరుగు రైలు లేదని తెలిసీ మా ఊరొచ్చిన స్నేహితులకి మనిషిగా ఎదగమని అడ్డుతొలగిన ఆనందానికి వైరాగ్యాన్ని అలవాటు చేసినందుకు వంచనకి —– అవసరం; గాయపడని చోట ముందు చూపుతో కాస్త మందు ఆత్మను కాపాడుకోడానికి అహానికో చెంపదెబ్బ ఇంకా నేర్చుకోని పాఠాలకి కాసేపు విరామ చిహ్నం —– మొదటి ప్రచురణ మాలికలో

ప్రాప్తం

మళ్ళీ ఉదయం వచ్చి వెలుతురు మరకల్ని అంటించేవరకూ ఈ రాత్రి స్వచ్ఛంగా మలుగుతుంది. పచ్చని ఆకు జీవితానికి – పట్టుమని ఒక్కగానొక్క వసంతం వరంగా దొరుకుతుంది. చంచల చిత్తానికి- పంచేంద్రియాలతో పంచుకోలేని ధ్యాన భిక్ష క్షణమాత్రపు సౌఖ్యాన్నిస్తుంది మృత్యువు పాదాలమీద పడ్డ అనుభవం జ్ఞానం వైపు చూసి ఏదో సంకేతాన్నిస్తుంది. (మొదటి సారిగా ఈమాటలో)

నిర్వేదన

తనువుని తెంపిన తొలకరి మొలక తరువుగా మారాలని తడిమట్టి తపస్సు విరబూసిన పరిమళాల్ని చిరుగాలిపై రువ్వుతూ మూలాల్ని దాచిన మొక్క మిడిసిపాటు తానెన్నటికీ చూడలేని వసంతాలను వర్షిస్తూ లోతుగా ఎదుగుతున్న వేరు వినమ్రత —————- మొదటి ప్రచురణ పొద్దులో

ఇప్పుడెందుకిలా?

అయ్యో! దిగులు.. మరో మనిషితో చెప్పుకోలేనంత, మాటల ఆసరాతో దింపుకోలేనంత.. రోజూలానే ఆ సాయంత్రమూ – లోతుతెలీని లోయలాంటి ఒంటరితనంలో, రాలిపడుతున్న ఉసిరిచెట్టు ఆకుల మధ్య- కుర్చీ చేతులకి మోచేతులప్పజెప్పి, ఒళ్ళో పుస్తకం మీద మసగ్గా అలుక్కుపోయిన తడి అక్షరాలవైపు పట్టలేనిజాలిని ప్రసరించుకున్న పల్చటి జ్ఞాపకాల్లా.. ఇప్పుడెందుకిలా?? ————– మొదటి ప్రచురణ ఈమాటలో

తమకరందం

ఆశలాంటి ఆకాశాన్ని.. కాసేపైనా కప్పుకోనివ్వక ఆరాటపు మబ్బులు. విశ్వగానంలో వాయులీనమవకుండా విశృంఖల ఉద్రేకాలకి మృణ్మయ దేహపు హద్దులు. విషాదాగ్నిలో వియోగ వీక్షణాల్ని విదిలిస్తూ కంటిరెప్పల జంట తపస్సు. సంయోగ సహయోగాల్లో వివశివమెత్తిన వాఙ్మయపు నిశ్వాసల బరువు మోయడానికి.. అచ్చుల పిచ్చి ఆసరా. కోట్లాది అణువుల లయవిన్యాసపు ఫలశృతిగా సుఖమయ గంధాలనూ రసహీన స్వప్నాలనూ సగపాలుగా విరగ్గొడుతూ కన్నీటి ఉప్పదనం. ————– మొదటి ప్రచురణ పొద్దులో

రసమయం జగతి

ఎంతో ఇష్టమైన పాటని రింగ్‌టోన్‌గా పెట్టుకోవటం ఎంత బుద్ధితక్కువ పని! ఎక్కడున్నా పరిగెట్టుకుంటూ వచ్చి, ఏదో శత్రుత్వం ఉన్నట్టు వీలైనంత త్వరగా పాట ఆపెయ్యాలి. తడిచేతిని కర్చీఫ్‌తో తుడుచుకుని, ఫోన్‌ తీసి ‘విరించి’ అన్న పేరును చూస్తూ ‘హలో’ అన్నాను. అటువైపు అలికిడి లేదు. “మాట్లాడరే?” ఖాళీ అయిన లంచ్‌బాక్సును సర్దుతూ అన్నాను. “ఓ… జగతీ, హలో” అవతలనుంచి. “ఏమిటంత పరధ్యానం?” చెప్పటానికి పెద్ద విషయాలేం లేకుండా ఫోన్ చెయ్యరే ఎప్పుడూ! “ఒక కథ రాయాలి.. ““రసమయం జగతి”ని చదవడం కొనసాగించండి