“మో” రికామీ చరణాల మననం…

“అట్లా అని పెద్ద బాధా ఉండదు” అవే అవే పాదాల్ని పదే పదే బెంగగా కలగలిపి పాడుకునే మెలాంకలీ లోని నిరీహ తప్ప ఎక్కువగా చెప్పుకునేందుకు ఏమీ ఉండదు. బహుశా అది “కేవలం దుఃఖానుభూతినైనా పొందలేని డెస్పరేటశక్తత“ కూడా కావచ్చు. మండే వెల్తురు తప్ప కప్పుకోని పూలనీ, అనాచ్ఛాదిత స్వేచ్ఛతో అహరహం చిగుర్లెత్తే సమస్త ప్రకృతిలోని జీవాన్నీ తనలో నింపుకోలేక ఆర్తిచెందిన కవి విషాదం కావచ్చు. “విషాదంలోంచి దుఃఖంలోకి/దుఃఖం లోంచి శోకంలోకి” ఆరోహించే లక్ష సారంగీల వేదనారాగాలు కావచ్చు.

“చితి-చింత” సంపుటిలోని “మో” కవితల్లో వికసించిన మందారాల్లా, “ఈ దుఃఖానికి మరికొంచెం వెలకట్టండని దీనంగా ఏడుస్తూ” మందారాలమ్ముకునే వాడి విఫల కాంక్షల గుర్తుల్లా, “ఎగరబోతూ ఎగరబోతూ నేల కూలిన గాలిపటం” పైని రికామీగాలి మోసుకొచ్చిన పాటల్లా, అట్టడుగున జివ్వున సెల ఊరుతున్న చెలమల్లా, పొడవూ వెడల్పుల కొలతలన్నిటినీ లోతులుగా మార్చుకున్న అభివ్యక్తులు కొన్ని బృందగానం చేస్తుంటాయి. “ఎంతో ఎత్తు మీంచి నీచంగా కిందికి చూచే ఆత్మ, ఏ దుఃఖాన్నైనా విదుల్చుకోగలదా? ” అని ప్రశ్నిస్తూ “చెప్పుల్లేక వేయించిన ఇసుక మీద పరపరా నడిచెళ్ళే” మో కవితా భావాల బహుముఖ రూపాల్లోని ఒక ముఖాన్ని ఇక్కడ కాసేపు చూసిపోదాం.
 

త్రికాల బాధితం

మనసు నుంచి బయటకు తప్పుకోవాలి

నేను

ఇంటిముంగిట నాల్క చాచి పడుకుని రొప్పే

కుక్క

లాగా కడకొక ఎంగిలి విస్తరాకేనా ఎవరేనా విసిరేస్తారని

చూస్తూ ఉండాలి కడు జాగరూకతతో

నిశ్చేష్టిత నిర్భాషిణి నిత్యం కుంగుతూండే సరస్సు మనసు

చూస్తూ ఉండాలి ఏ కమలం ఉబుకుతుందో పైకి.

ఒంటి మీద ఒక ఈగేనా వాలినా గుండ్రంగ గంతులు వేయాలి.

పైన బస్సు

కింద రైలు

మధ్య వంతెన

ఈ రెండూ

ఇహ పరాలు కోసుకున్న క్లారినెట్ స్పీడ్

రైలు నెత్తిమీద వొంతెన విరిగిపడిన జ్ఞాపకం.

ఇహం పొట్టి

పరం దూరం

వేగం ఒకటే

టైమ్ వేరు

టెన్స్ వేరు

ట్రైన్ పొడుగు

టెన్స్ పొట్టి

టైమ్ పొడుగ్గా పర్చుకున్న వెడల్పు.

వర్తమానపు విత్తు భవిష్యద్వృక్షం.

కొన్నాళ్లకా మర్రిచెట్టు భూతం.

ఆ మర్రి, రావి, జువ్విచెట్ల జుత్తు ఆకాశంలోకి

మనకిప్పటి భూతం భూమిలో వేళ్ళు.

భావం మారదు స్వభావం మారదు

పదం మార్తుంది క్రియాపదం మార్తుంది.

ఉదాహరణని క్షమించాలి

ఉదాసీనం పనికిరాదీ విషయాల్లో.

If you wrote to me tomorrow morning

I would kiss you in the evening.

వాన కురిస్తే మాత్రం వీలుండదు.

వీలు కుదరలేదూ అంటే వాన కురిసిందీ అని అర్ధం.

నీ ఉత్తరం, వర్తమానం లేదో

ఇట్లా వర్తమానం లేని నాలాటివాడు

గతంలోకీ భవిష్యత్తులోకీ, ఇంట్లోంచి బయటికీ

తిరుగుతూ నాల్క చాచుకుని కాపలాకాస్తుంటాడు

ఇహానికీ పరానికీ చెడుతూ.

 

వ్యాఖ్యానం:

మనసు- అత్యాశలు పోయి ఆకాశాల్లో తిరుగుతుంది. నిండుపచ్చటి ఆకులపైని ఎండమబ్బుల మిలమిలల్ని మేసి మనసు నింపుకుంటానంటుంది. సాధ్యాసాధ్యాలు, అవసరపు ఆకలీ, పగిలే దేహమూ, పోయే ప్రాణమూ లెక్ఖలేదు. మరి ఏదోలా బతకాలంటే, లేకలేక ఉన్న ప్రాణాన్ని నిలబెట్టుకోవాలంటే బయటపడక తప్పదు మనసునుండి. ఊహల మత్తులో మూసుకుపోతున్న కనురెప్పల్ని నిలిపి- ఇటు చూడు దారిదే అని ఉసిగొల్పి చూపుల్ని తిప్పి “కడకొక ఎంగిలి విస్తరాకేనా ఎవరేనా విసిరేస్తారని చూస్తూ ఉండాలి కడు జాగరూకతతో.”

కుంగిపోతుంది మనస్సు అట్టడుక్కో లోలోతుల్లోకో, మరింత కిందకు కుదించుకుని ఏ పాతాళగంగలోనో మునగొచ్చనే ఆశతో లోపలికి అలలెత్తే సరస్సు లాగా. ఉపరితలం మీద మాత్రం “నిశ్చేష్టిత నిర్భాషిణి” లా నిశ్చలమై కనపడుతుంది. “ఏ కమలం ఉబుకుతుందో పైకి” అనే ఎదురుచూపుకి ఆయువు అనంతం కాబట్టి దొరికే ప్రతీ గడ్డిపువ్వునీ పోగు చేసుకుని, తాకే ప్రతీ మాములు గాలిని లోపలికి నింపుకుని, చివరికి “ఒంటి మీద ఒక ఈగేనా వాలినా గుండ్రంగ గంతులు వేయాలి” అని సమాధానపడుతుంది.

రెండు వేగాల మధ్య తేడాని సమన్వయం చేస్తూ ఒరుసుకుపోనివ్వకుండా మధ్యలో అడ్డుపడి నడిపే వంతెనలాంటి ఆధారమొకటి కూలిపోతే- సుఖానికి దుఃఖానికీ, ఉండటానికి లేకపోవడానికి మధ్య దూరం ఒక్క ప్రమాదమే కావచ్చు. కాలం నుంచి కాలానికి దూరం నుంచి దూరానికి చేరుకుని అక్కడ నిన్నని ఇక్కడి రేపటిగా మార్చే రైలు పొడుగు ముందు “టెన్స్” ఎలానూ పొట్టిగా కుచించుకు పోతుంది.

ఒకనాడెవరో నాటిన విత్తొకటి చరిత్రలోతుల్లోకి విశాలంగా వేళ్ళూని నేడొక మహావృక్షపు గతాన్ని సగర్వంగా కొమ్మకొమ్మకూ చాటుతుంది. కానీ ఏమో! మరెవరికో ఏ దారితప్పిన అర్ధరాత్రో ఆ గతం(భూతం) వికృతాకారమై “ఆ మర్రి, రావి, జువ్విచెట్ల జుత్తు ఆకాశంలోకి“ విరబోసుకుని భూతమై భయపెడుతుందేమో! కేవలం కాలం గడవడం వల్ల, పాతబడ్దం వల్ల, అలవాటు పడ్డం వల్ల, వస్తువులో లేని కొత్త భావమేదో కల్పించుకోదలచుకోవడం వల్ల- మూల స్వభావంలో లేని మార్పుని ఉందని నిర్వచించడానికి “పదం మార్తుంది, క్రియాపదం మార్తుంది.”

నమ్మకం ఉంటే ఎదురుచూడగలవు. ఏదురుచూస్తేనేగా నమ్మడానికి ఏదైనా ఆధారం దొరికేది? ఇప్పుడు తాకి నిద్రలేపితే రేపు నువ్వు రాగలవు. రాకుండానే ఎలా తాకేది? సమాంతర సమీకరణాలే అన్నీ.  అందుకే అర్ధం చేసుకుంటావని ముందే చెబుతున్నాడు “వాన కురిస్తే మాత్రం వీలుండదు. వీలు కుదరలేదూ అంటే వాన కురిసిందీ అని అర్ధం.” చివరికి మిగిలే విలువేదో తెలిస్తే సమీకరణాల్లో అక్షరాలు ఇట్టే కనిపెట్టొచ్చు. కానీ తోచిన అక్షరాలు రాసుకుంటూ పోతే కానీ ఒక విలువకి చేరుకోలేము. తీరా ఆఖరు అంకె సరిగ్గా వచ్చేశాక అక్షరాలన్నీ తప్పంటారు మీరు. అందుకే నేనారోజే చెప్పానుగా అనే గొడవ ఈరోజు లేకుండా ఆ కబురేదో అందిస్తావని- అత్తరు చల్లిన ఉత్తరంలో గులాబి రేకలు మడిచి పంపకున్నా పెనుగాలికి గింగిరాలెత్తే ఏ ఎంగిలాకు తోనో పరాగ్గా విసిరేస్తావని “గతంలోకీ భవిష్యత్తులోకీ, ఇంట్లోంచి బయటికీ/ తిరుగుతూ నాల్క చాచుకుని కాపలాకాస్తుంటాడు/ ఇహానికీ పరానికీ చెడుతూ.”

(సారంగ వెబ్ పత్రికలో 9-10-2013 న ప్రచురితం)

Posted in తోకచుక్కలు- కవిత్వ వ్యాసాలు | వ్యాఖ్యానించండి

కొన్ని త్రిపుర సందర్భాల్లో

త్రిపురని చదవడమంటే హాయిగా, అందంగా, కులాసాగా ఈలపాట పాడుకుంటూ అద్దంలో చూసి తల దువ్వుకోవడం కాదు. సూటిగా అద్దాన్ని గుద్దుకుని బద్దలు కొట్టుకుని లోపలికెళ్తూ గాజుముక్కల్ని జేబుల్లో కుక్కుకోవడం. త్రిపురని చదవడమంటే కథల్లో శైలినో, వస్తువునో, సందేశాన్నో నేర్చుకోవడమో రచయితని తెలుసుకోవడమో కాదు, నీలోపలి టెక్నిక్‌నీ నీలోలోపలి కండిషనింగ్‌నీ కడిగి పారేసి నిన్ను నువ్వు చదవడం నేర్చుకోవడం, అసలు తెలుసుకోవడమంటే ఏమిటో తెలుసుకోవడం. అసలు త్రిపురని చదవడమంటే మళ్ళీ మళ్ళీ శక్తి కూడగట్టుకు తెంపరిగా చదవడం అంటే సముద్రాన్ని ఉన్నపళాన తాగేసి కన్నీళ్ళుగా ఎప్పటికీ బయటికి పంపుతుండటం.

ఫార్మాలిటీస్‌కి అలవాటు పడి ఆ రాతల్ని కథలని పిలిస్తే అవొప్పుకోవు. తనలో తను మాట్లాడుకుంటూ, తన్ని తానే ‘నువ్వ’ని వేరు చేసి పిలుచుకుంటూ అనంతంలోకి విముక్తమయ్యే అంతస్సంఘర్షణలవి. తనకి తాను చెప్పుకునే మాటల్లోని నిజాలు, నిజాల్ని వెతుక్కుంటూ దొర్లిపోయే అబద్ధపు మాటల్లోని మెలికలు, మలుపులు, నిజానికి చేరుకునే దోవలో వగలు పోయే అబద్ధాల ఆకర్షణలోని వివశత్వాలు. ‘వచ్చిన పనేదో తెలుసుకోవాలి. అదవగానే దాటిపోవాలి’ అని స్టేట్మెంటిచ్చిన మరుక్షణంలోనే మణికట్టుపై గట్టిగా గిల్లుకుని ‘డ్రామాలాపి, వేషాలు తీసి ఆలోచించు’ అనుకోగల స్పృహపూర్వకమైన సంజాయిషీలు. కత్తిమొన లాటి నిజం బయటికొచ్చే లోపు ఎన్ని డొంకల్ని దాటుకుని ముళ్లపొదల్ని చీల్చుకుని మొద్దుబారిపోయి మురికి అంటించుకుని బయటికి ఎలా వస్తుందో చూసుకో పొమ్మనే హెచ్చరికలు. చివరికి నీ పేరు నువ్వు చెప్పుకోవడంలోనే ఎన్ని హావభావాలు ఎంత ఉత్ప్రేక్ష, పేరుతో పాటు మరెన్నో ధ్వనింపజేసే అతిశయోక్తి పలుకులు అవసరమా నీకు అన్న నిలదీతలు.

The only reading is re-reading కొన్ని పుస్తకాల విషయంలో the only living is re-living the moment లాగా అన్నమాట. మూస కథనాలకి, దాదాపు ఒకే లాటి శిల్పానికి అలవాటు పడిన ఇన్నేళ్లకి మొదటిసారి త్రిపురని చదివినప్పుడు ఎలా ఉంటుందంటే — మీగడ తెలుపు దిండ్లపైన సింహం తల, సర్పంలాగ కదిలే గ్రేస్, కామా లాగా నుదుటి పైకి పడిన జుట్టు పాయ, పేక కలిపినట్టు ఆలోచనల్ని కలపడం, మూతి పక్కనుండి ‘నాకేమీ ఆశలు లేవు’ అన్నట్టు దిగజారుతున్న మీసం, పిస్టల్ లాగ పొట్టికాళ్ళు ఆడిస్తూ నడిచి రావడం లాంటి ఉపమానాలతో, ‘నేపాలీ కళ్ళు ఏం చెప్పవు/ కళ్ళు సెయింట్‌వి, పెదవులు సిన్నర్‌వి/ శృంఖలాల కౌర్యం ఎంతో, స్వేచ్ఛ కూడా అంత భయంకరంగానూ ఉంటుంది,’ వంటి గమనింపులతో దృశ్యాన్ని కేవలం మరో దృశ్యం తోనో, వస్తువు తోనో పోల్చినట్టు కాక వాటి మూలాల్ని, స్వభావాల్ని , గుణాల్నీ సంస్కారాల్ని ఒక్కమాటలో ఊహకి అందించడం లాగ ఉంటుంది.

త్రిపుర బాల్యాన్ని ప్రేమించాడా? కాదేమో నిరంతరమూ బాల్యాన్నే జీవించాడేమో! వార్నిష్‌ని గీకి అడుగున ఏముందో చూడాలనుకునే కుతూహలం, అకారణంగా దారిన పోయే చీమని నలిపి చంపేసే అడవితనం, చేస్తున్న పనుల మధ్య, తెలుసుకునే విషయాల మధ్య సంబంధం లేని అధివాస్తవికతనం, జీవితానికంతటికీ సరిపడా ప్రేరణల్ని, అలవాట్లనీ మైక్రొస్కోపిక్ అద్దాల వెనక అణువులుగా పోగుచేసుకుంటూ ఏమెరగనట్టు నటించే తియ్యని కుట్ర — వీటన్నిటి కోసం బాల్యాన్ని ఒక లోపలి అరలో ఎక్కడో రహస్యంగా దాచుకునే బతికాడేమో!

రంగూన్‌లో ఇన్యాలేక్ కెరటాలు, మసక చీకట్లో గంగలో కదిలే పడవలు, విశాఖలో కొబ్బరిచెట్ల వెనక సూర్యోదయాలు, అరచేతి తాకిడితో అట్లాస్ పరిభ్రమణాలు, వీటన్నిటి మధ్యనుండీ కాళ్లకి చుట్టుకుంటున్న చీకటిని విదిలించుకు నడుస్తూ ఏవిఁటీ చెప్పి వెళ్ళాడు? సుఖమూ దుఃఖమూ అనుభవమూ వెంటనే జ్ఞాపకాలుగా మారుతూ ఆ మారుతున్న క్షణంలో వాటిని అనుభవాలుగా కాక విలువలుగా, పాఠాలుగా, గతంగా మార్చుకుంటూ జీవితాన్ని నిర్మించుకోవడం, లేక అవన్నీ కలిసి జీవితంగా, వ్యక్తిత్వంగా నిర్మించబడటాన్ని అతి దగ్గరగా చూసుకోవడం ఎలాగ, అనేనా?

నీది ఆకలి కాబట్టి తీర్చుకుంటావు. మరి నాది దాహం, ఎవర్తో చెప్పుకోను? అన్నవాళ్ళతో దేని గురించీ కబుర్లాడాడు? ఏకాంతమూ, నిశ్శబ్దమూ, బద్ధకమూ కుంగతీసి భయపెట్టి తరుముతాయి మనుషులను వలయాల్లోకి పనిలేని పనుల్లోకి. కరడు గట్టిన దయలోనూ, ఘనీభవించిన కౄరత్వంలోనూ, అల్పత్వాన్ని, అధైర్యాన్ని సహించలేని ఉక్కు పిడికిళ్ళలోనో ఉంది లోకం నడక అంతా, చరిత్ర గతి అంతా. మొత్తం మీద చూసినప్పుడు జీవితం అర్ధరహితమే ఐనా ఏ అనుభవానికది చాలా అర్ధవంతంగా,తీవ్రంగా, లోతుగా మూలాల్ని కదిలిస్తూ పెకలిస్తూ, ఊపుతూ ఉంటాయి. జీవితంతో దాని సాఫల్యంతో సంబంధం లేకుండా ప్రతీ అనుభవానికీ క్షణానికీ అస్తిత్వానికీ వాటి విలువ, ప్రత్యేకత, పవిత్రత వాటికుంటాయి. దూరం నుంచి ఏ అగాధం లోంచో, ఏ కొండకొస పైనుంచో చూస్తే మార్పులు మార్పుల్లాగ అనిపించవు అని కూడా చెప్పదలచుకున్నాడేమో!

పెద్ద గడకర్రొకటి నిలబెట్టి, అది నిలబడే లోపే పైఅంచుని పట్టుకుని పిల్ల కాలవ అవతలి గట్టుకు గెంతేసినట్టు- మాములుగా అందరిలానే హోటెల్లో కూచుని ఎవరి కోసమో ఎదురు చూస్తూ పన్లో పనిగా ‘ఈ కప్ లోది కాఫీ కాదు ఉత్త గోధుమరంగు వేడి’ అంటూ అస్తిత్వ సిద్ధాంతాల అవతలకి దుమికేస్తాడు. నిలువెత్తు శూన్యం — ఎన్ని అలవాట్లు కలిస్తే జీవితాన్ని నింపుతాయి? ఎడ్వెంచర్, తారుమారు చేసే మార్పు, ఇవన్నీ జీవితాన్ని త్వరగా అర్ధం చేసుకునేందుకు. లోతు పొడవూ వెడల్పూ కొలుచుకునేందుకు పనికొస్తాయని, నిజంగానే పనికొస్తాయేమో అని నమ్మకంగా అనుమానించాడా?

త్రిపుర వెతుకులాట — ప్రతీ ప్రశ్ననీ మరో పెద్ద ప్రశ్నతో రద్దు చేసి చివరికి మిగిలిన ఒకే ఒక్క ప్రశ్నను చూసి తనపై తాను జాలితో నవ్వుకుని నలుపు తెలుపుల్ని నిండుగా కలిపేసి చివరికి అసలు నేనెవరని? నేను, ఎవరు? నుదుటిపై పుట్టుమచ్చనా? కోటేరుగా ఉన్న ముక్కునా, కోటానుకోట్ల కణాల్లోంచి ప్రమాదాల్ని తప్పించుకు పుట్టేసిన ఒక… ఎవరెవరివో పూర్వీకుల పోలికలు ఆనవాళ్ళు వారసత్వాలు నానిండా. వాటిని ధ్వంసం చేసుకుంటూ, కూల్చుకుంటూ, సహజాతాలుగా వచ్చిన వాటిని నాశనం చేసుకుంటూ నేను మాత్రమే అవ్వగల నేను కోసం మరెవరి ముక్కో, గొంతుకో, అలవాటో, మూర్ఖత్వమో తెలివో సొంతమని నటిస్తూ — రుద్దబడిన విలువల్లో, రూపంలో అచ్చులో నొక్కబడిన నేను కాని నేను కోసం.

అసహనం — జీవితంలోని స్టేల్నెస్, రోజూ పొద్దున్నే ఒకేవేళకి రోడ్డు పైనుంచి వినపడే అదే తోటకూర కేక. ‘చచ్చిపోలేదు కానీ జీవితంలో మిగిలి ఉంది ఏదీ లేదు’ అనే మాట దగ్గర మొదలయ్యే ఆలోచనల గొలుసులు. ఒకేలా, అదేలా రోజూ బతికేసి తుప్పు పట్టిపోయిన ఉదయాలు. తవ్వుకున్న కన్నాల్లో బొరియల్లో నివసించే జంతువుల్లాగ బతకడాన్ని దాటి పైకెళ్లలేని మనుషులు, ఇలాగేనా ఇంతేనా అనే వేదన.

విషాదం — ఎర్రటి గాజుల వరసలో ఒక్కోదానిపై ముద్దిస్తున్నప్పుడు నీలోపలి ఏ గదిలోంచి ఎవరిదా ఏడుపు? ఎవరు నేర్పారు నీకు అన్నిటికీ చివరికి ప్రేమకీ, ప్రేమించానని చెప్పడానికి కూడా గిల్ట్ ఫీలవుతూ బతకమని. ఎవరు శాసించారిలా చిక్కు ముళ్ళు వేసుకుని బిగుసుకుని ఆ ఊపిరాడనితనమే సంస్కారమని? ప్రేమ, ఏడుపూ, కరుణా, జీవించడం, ఆత్మహత్య- the sincerest form of self-criticism ఇవన్నీ సిన్ అనీ?

అనివార్యత — ప్రేమకీ ద్వేషానికీ కారణాలు ఉన్నాయా? ముందవి పుట్టేస్తాయి. ఆనక తీరిగ్గా కారణాలు వెతుక్కుంటాం, ఎప్పుడో మెరుపుల్లా మెరుస్తాయి. ఇదీ అని చూసే లోపు మబ్బుల మధ్య మరక మిగిల్చి మాయమౌతాయి.

వేదన — బాధ ఉన్నందుకు కాదు అదెందుకో తెలీనందుకు. చివరికి కారణాలు వీగిపోతాయి ద్వేషం మాత్రం మిగుల్తుంది.

ఏమిటివి?

త్రిపుర ప్రతీ కథా ఒకదానికొకటి గొలుసులతో తగిలించిన రైలు పెట్టెల్లా, ఒక్కో కథా స్టేషను లాగా కొన్ని పాత్రలు చీకట్లో స్టేషన్లో వెలిగే దీపాల్లాగా, కొన్ని భాగాలుగా విడిపోయిన త్రిపుర అస్తిత్వం లాగా, ఆ అక్షరాలన్నిటిదీ కలిపి ఒకటే ఆలోచన, ఆవేదన ఆత్మలాగా…

శరీరమెంత బాధ పెట్టగలదో తెలిసి, గతమెంతలా గాయపరచగలదో అనుభవించి, ఆశ, సంతోషం కోసం వెంపర్లాట ఏ దారులు చూపిస్తాయో అర్ధమయి, తప్పులు ఒప్పుకున్నట్టు, గతాన్ని అనుభవపు దీపంగా వెలిగించుకుని ఆ వేడిలో రెక్కలు కాల్చుకుంటూ జ్ఞాపకాల సౌందర్యం నుంచి ఆత్మని కాపాడుకుంటూ మిగిలిన శేషప్రశ్నల కెరటాల్లోకి మనల్ని ఒక్కతాపు తన్నేసి ఆ నురగల విషాదంలో, సుస్పష్టమైన అయోమయంలో మనం ఏడుస్తుంటే, గమనించనట్టే “ఏదైనా దొరికిందా? దొరకదు నాకు తెలుసు. అదే లోకన్యాయం కూడా. మిగతాది మనం పర్గటోరియాలో కలుసుకున్నప్పుడు చెప్పుకుందాం. ఐనా, జవాబెందుకు నాకు?” అనేసి కర్టసీ కోసమైనా వెనక్కి తిరక్కుండా ‘హెమింగ్వే వాక్యం లాగ, నీట్‌గా బ్రిస్క్‌గా ఓవర్ టోన్స్ ఏమీ లేకుండా’ నడిచెళ్ళిపోయిన నిత్యపథికుడు త్రిపుర.

Posted in మాటల తోట | 1 వ్యాఖ్య

నదిలోని నీరు

పదార్ధంతో చైతన్యమూ పనితో బద్ధకమూ సంధి చేసుకున్న సాయంత్రపు వంతెన మీది చివరి వెలుతురు చుట్టూ రెక్కలు చాపుకుని వలయాలుగా తిరిగిన పావురమొకటి వేసటగా వాలిపోయాక ఏకాంతం సంగీతంగా మారే సుతిమెత్తని సవ్వడిని నింపుకోవడానికి సంచీలోని సంపదనంతా ఒలకబోసుకున్న వాడొకడు…

సంధ్యా సముద్రమూ చెరోవైపు నుంచి మీదకొచ్చి పడుతుంటే, తిరిగెళ్లే ప్రతి అలతో పాటు ఇసుకలోకి కూరుకుపోయే పాదాల్ని ప్రయాసతో పైకి లాక్కుంటూ దీపస్థంభానికి చిక్కుకుని రెపరెపలాడుతున్న గాలిపటంతో గుసగుసగా అన్నాడు నాకు తెలుసు ఓడిపోవడానికే మొదలెట్టాను ఈ ఆటని ఏదో ఒకరోజు నిన్ను ఒంటరిగా నీ విషాదం మాత్రమే తోడుగా నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలి వెళ్ళిపోక తప్పదని తెలిసీ కలిశాను నిన్ను వేసారేదాకా వెతుక్కుని మరీ!

ఒక్క నీటిచుక్కనీ కనపడనీయని వేదన మనసంతా గుర్రపుడెక్కలా పరచుకొని సలుపుతోంటే పగలంతా పరాయిదైన సగం ప్రాణాన్నిఆకలీ ఆరాటాల సరిహద్దు మీద రాబట్టుకోలేక చీకటిని పిలుస్తున్న చిట్టి నక్షత్రాలేవో దిగులు వెలుగులో ఏడుస్తున్నప్పుడు కొత్తవేపపూల వాసనలు పొద్దెరుగని పిచ్చితో చేలమీదుగా తోటల మీదుగా అన్ని దారుల్లోకీ ఒకేసారిగా పాకేవేళ…

సంతకం తప్ప మరొక్క అక్షరం కూడా లేని ఉత్తరాల్లాంటి రహస్యాల్ని కనపడ్ద ప్రతీ పొదలోకీ జారవిడుస్తూ సాగుతున్న రాత్రికి దారి చూపడానికి కోనేటి మెట్ల మీద నుంచి అరిటాకు దొప్పలో ఒక పద్యాన్ని నీళ్ల మీదకి వదిలేసి కమ్ముకుంటున్న శబ్దసమూహల్లోంచి ఎలానో విడిపడి గతజన్మలో పాడుతూ అసంపూర్ణంగా వదిలేసిన పదాలేవో వెంటపడి తరుముతున్నట్టు వడివడిగా నడిచి వెళ్ళిపోయాడు.

ఆ చిట్టచివరి ఆనవాలు మిగిల్చి అతనేమయ్యాడో!

పద్యం మాత్రం రాత్రింబవళ్ళూ రొదగా వినబడుతూనే ఉందని ఆ దారి మీదుగా వచ్చినవాళ్లు చెబుతుంటారు.

(ఈమాట జులై 2013 సంచికలో ప్రచురితం)

Posted in ‌పోస్ట్ బాక్స్ | 1 వ్యాఖ్య

ఊపిరిపాటకు చూపేదీ?

శిల్పాల్నీ, శిధిలాల్నీ
సాగరాన్నీ, నగరాన్నీ
మేల్కొలుపుతూ వినబడ్డాడతను
వేకువల్ని వణికించే వేణువుగా.

గాలి మడుగులో
రాగాల జాడలు పట్టుకుని
వెదుక్కుంటూ వెళ్ళి చూశానతన్ని
చూశానా? కాదు కరుణించి కనపడ్డాడు

పాట ఆపినపుడు
మురళితోబాటు మహాబలిపురాన్నే
సంచిలో పెట్టుకున్నాడా అని?
జలదరించిన ఉదయాలను సంగీతానికి వదిలి
రాత్రుల్ని కళ్ళుగా చేసుకున్నాడా అని?
అడగలేదు – ధ్యానానికి కొనసాగింపు మౌనమే కావాలని.
బాగా రాత్రయింది, తోడొస్తాను ఇంటిదాకా అంటే
నిశ్శబ్దంగా నవ్వాడు
చీకటి నా తోబుట్టువని మీకు తెలీదా? అన్నట్టు

వీడ్కోలు వేళ మాటల్లో మాటగా
రోజూ అడిగినా గుళ్ళోకి రావేమంటే?
పంచేంద్రియాలకు అందని
పరవశంతో గుసగుసగా
“రగసియం స్వామీ!
ఎనక్కు ఇంగెయే దరిసనమాగుం”
(రహస్యం స్వామీ! నాకు ఇక్కడే దర్శనమౌతుంది.)
అని నమస్కార ముద్రలో తడుముకున్నాడు
వేణువు వొంటిపైన తన ఏడు కళ్ళనీ…

(ఈమాట మే 2013 సంచికలో ప్రచురితం)

Posted in ‌పోస్ట్ బాక్స్ | వ్యాఖ్యానించండి

గాలి మళ్ళింది

“ఇహనో, ఇప్పుడో వచ్చేస్తారు వీళ్ళు
ఇదిగో బాబూ! మరికాసేపు ఉండకూడదూ?
ఒక్కత్తినే కదూ ఇంత పెద్ద ఇంట్లోనూ…”

సర్దుక్కూచుంటాడు ఆఖరి అవకాశంగా
గోడగడియారాన్ని గద్దిస్తున్నట్టుగా
ఇంకాసేపు చూస్తే అద్దాల వెనక బొమ్మలు
అరిగిపోతాయేమో అన్నట్టుగా

“దాటిపోయారు ఆ మనుషులు, ఆరోజులిలా ఉండేవా?
ఏ నలభయ్యేళ్ళో అవదూ, ఆయన కూడా… హూఁ
ఇదిగో నా చేతులు, వణక్కుండా పట్టుకోలేను దేన్నీ
మజ్జిగన్నం ఒలకబోసేస్తాననీ…
పనిపిల్లే పెడుతుంది చెంచాతో రోజూ,
తల్లెవరో, పిల్లలెవరికో?
మా అమ్మ పోయేనాటికి ఇంతపిల్లని…”

సాయంత్రపు దీపం పెట్టే వేళకి
ఎందుకో? రోజూ సరిగ్గా దీపాల వేళకే
గూట్లో చిలక్కి గుబులెత్తి
వినేవాళ్లొకరుంటే ఇక అదొక ధోరణి

వాచీలో వెలిగే అంకెల కన్నా
ఆవిడ మంచం కింద –
సగం తిన్నాక జారిపోయిన అరటిపండు పైని చీమల కన్నా
కిటికీ లోంచి కనపడే బస్టాప్ గుర్తుచేసే పనులకన్నా
అతన్ని భయపెట్టి తరిమేది మరేదో!

“ఎన్ని పుస్తకాలో, బొమ్మలు కూడా వేశాను,
అదిగో గోడ మీద నీటిరంగులతో
అమ్ములు గాడు ఇండియా వచ్చినప్పుడు
‘ఫన్నీ’ అన్నాడు. ఆ…హ్హా!! ఫన్నీ అట, పెంకి సన్నాసి!”

చుట్టు పక్కలంతా దీపాలు వెలిగినప్పుడు,
కొండెక్కలేని ఒత్తి రెపరెపలు లీలగా…
అతనికి ఉన్నపళాన బెంబేలౌతుంది
‘వెళ్ళొస్తా’ అనడానికి తడారిన నోరు పెగలదు.
వయసు తరుముతున్నవాడిలా
చకచకా, ఒక్క విసురుతో
మెట్లపైకి దూకి పలాయిస్తాడు…

“ఇదిగో! అబ్బాయ్…
… … …
… … …
ఇంతలోనే ఏవిటో ఆ మనిషి!
మరి కాసేపుంటే…
ఇహనో, ఇప్పుడో… వీళ్ళు రారూ?”

—-

(2-3-2013 న ఈమాట వెబ్ పత్రికలో ప్రచురితం)

| వ్యాఖ్యానించండి

భ్రష్టయోగి

తిరిగి దొరకడానిక్కాక వెతికించుకోవడానికే
తప్పిపోయిన ఒక పద్యంకోసం
రోజులతరబడీ, రాత్రులవెంబడీ
ఆకలీ ఆహారమూ తనకు తనే అయి
రాసుకున్నాడేవో కొన్ని సౌందర్యోన్మత్త గీతాల్ని…

కిటికీ అంచులు ఏటవాలు నీడల్ని ఇంటిగోడలపైకి జారవిడుస్తూ
ఏకాంతంలో బద్ధకంగా చల్లుకున్న దిగులు గింజల చుట్టూ
బూడిదరంగు పావురాలు రెక్కలు ముడుస్తూ తెరుస్తూ మసలినప్పుడు
పాదాక్రాంతమయ్యాడు ఆ మచ్చికైన హేమంతపు సాయంత్రాలకి…

పగడపు గోరింట పాదాలు ఇసుకలో గీసిన ఇంద్రధనస్సుని
తాడుపైన గారడీలాంటి చూపులతో కౌగిలించబోయి
అగ్గిపుల్లని చూసి అణువణువూ జలదరించిన అగ్ని పర్వతంలా
చర్రున వెనుతిరిగాడు అక్కడొక మల్లెల మంటను రాజేస్తూ…

జీవన్మరణాలు చెరిసగాలైన ఒకానొక లిప్తలో
నిద్రకు అలసటనీ, నిజాలకు ఆశల్నీ ధారపోసి
చిట్టచివరి పడవకు తెరచాపనెత్తుతున్నప్పటి ఒడ్డులా
ఒంటరిగా,
ఒక్కడుగా,
ఉండుండీ ఉప్పెనగా,
బావురుమన్నాడేవో గాజుపూల పగుళ్లని గుండెలోపలికి అదుముకుంటూ…

—–

(22-2-2013 న వాకిలి వెబ్ పత్రికలో ప్రచురితం)

Posted in ‌పోస్ట్ బాక్స్ | వ్యాఖ్యానించండి

వాంగ్మూలం (కథ)

వాంగ్మూలం

 

గుండె పగిలిపోతోందిరా చిన్నోడా..

యాభయ్యేళ్ల ఒంటరోడిని, తాగుబోతు నా కొడుకుని, అర్ధరాత్తుళ్ళు ఫోన్‌ చేసి “లవ్  యూ రా  బంగారుకొండా” అంటే సంస్కారపుజబ్బు ముదిరినోడివి కాబట్టి నా మత్తు సంగతి కనిపెట్టి నీ నిద్రమత్తుని దాచిపెట్టి “ఇవ్వాళ కూడా డోసెక్కువైందా?” అని విసుక్కోకుండా అడిగినప్పుడు ఎంత ముచ్చటేసేదిరా!

సఫరింగ్, సఫరింగ్, సఫ – రింగ్, టేబిల్ మీద ఖాళీగా గ్లాసుల అడుగుజాడల రింగులు. వలయాలు, వేదనా వలయాలు, శోధనా వలయాలు. కళ్ళు తిరిగి వళ్ళు తిరిగి… ర్రేయ్, ఇంతకుముందు ఇక్కడో నయాగరా ఉండాలి, సింకులో నీళ్లాపేసిన బాస్టర్డ్ ఎవడ్రా?  కాగితాలున్నయ్ కాబట్టి సరిపోయింది మాటలు కక్కడానికి.

పత్రికలో పడిన నీ ఒకేఒక్క కథ, ఆపైన నీ ఉత్తరాలు చూసి మొదటిసారి నిన్ను కలిసినప్పుడు నేను ఊహించినట్టే ఉన్నావ్. ఐనా ఏం ఊహించాను నేను? తెలివి, మొండితనం, వయసులో ఉండే పట్టుదలా, అదే నాకు తెలిసిన నువ్వు, నాకెప్పటికీ దొరకని నాలాంటి నువ్వు, ఆ సాయంత్రం అంతసేపూ తాగుడూ వాగుడూ నాదే అయాక “అలాగ ఫోటోలో దేవుడిలా కూచుంటావేం? నిజంగానే తాగవా!” అని నేను దేవుణ్ణీ, నిన్నూ ఒకేసారి అనుమానిస్తే “తాగినవాళ్లని ఇంతదగ్గరగా కూడా ఎప్పుడూ చూళ్ళేదు మాస్టారూ!” అన్చెప్పి “కేవలం మీ కోసమే ఇంతసేపూ…” అన్న ముక్కని చెప్పకుండా అభిమానంగా నవ్వినప్పుడు; అప్పుడు గ్లాసు దించి మరోసారి నీ మొహంలోకి చూస్తే, ఎందుకో…

ఎందుకో! శివాని గుర్తొచ్చింది –

పెళ్లాం, బెటరాఫ్- ఇలా ఎలా రిఫర్ చేసినా చిరాకు పడేది శివాని, ఆ పేరు చూసే ప్రేమించుంటాను. సృష్టిలో ఎక్కువైపోయిన  ప్రతిదాన్నీ లయం చెయ్యడానికి, శివమెత్తినప్పుడు లయతో తాండవమాడ్డానికి తోడుండే శక్తి తన అస్తిత్వాన్నంతా ఆక్రమించకుండా ఎలాగాపాడో సగం శరీరం దగ్గరే! నిభాయించాడు, తట్టుకు నిలబడ్డాడు. మరి మాటలా! నాలాంటోడివల్ల కాలేదు. ఇందాకన్నాగా  ‘మా ఆవిడ’ అని తన గురించెవరికైనా చెబ్తే- ‘నేను నువ్వే అవుతాను కానీ, నీకు మరేదో ఎలా అవుతాను?’ అని పెళ్లిలో చదవని మంత్రాల్నేవో కొత్తగా నేర్పలేక మళ్ళీ వెంటనే మూగగా అయిపోయేది.

మూడేళ్ల కొడుకుపోయి ఎన్ని నెల్లకీ మనిషి కాలేదు. శరీరంకోసం తప్ప ఓదార్చడానికి ముట్టుకోడం రాని మగాణ్ణే అప్పటికి. తన ఏడుపు నన్ను అస్తమానమూ డిఫెన్స్ లో ఎందుకు పడేసేదో ఎప్పుడాలోచించినా అర్థం కాదు. సొంతసొత్తులా తప్ప సాటిమనిషిలా చూడలేనని తెలిశాక కూడా, ఎప్పటికీ చేతికి తగలని పచ్చగడ్డి పరకకోసం బీడునేలమీద తడుములాడినట్టు తనక్కావల్సిన దేనికోసమో చాన్నాళ్లు  నాదగ్గర వెతుకుతూనే ఉండేది. ఇప్పుడు నాకు పగులుతున్నట్టుగానే తనకీ గుండె ఎన్నిసార్లు పగిలి ఉంటుందో! ఒకరోజు నిజంగానే నా శక్తినంతా లాక్కుని జీవితాన్ని, మనుషుల్ని దేబిరించకుండా హుందాగా తనకి నప్పుతుందేమో అన్న ఆశతో మరే లోకానికో వెళ్లిపోయాక, వెళ్ళిపోయి రెండు పుష్కరాలు దాటాకా నువ్వు…

ఇప్పుడిదో కొత్త పిచ్చి – ’పిచ్చిలో ఉన్న ఆనందం పిచ్చోడికి తప్ప తెలీదు’ అని నేనంటే “నెరుడాని మీవాదం కోసం వాడేసుకుంటారు – స్పానిష్ మీ బలహీనత” అని నువ్వు ఎడ్మైరింగ్ గా నవ్వేవాడివి, “నువ్వు గత జన్మలో రష్యా వోడివిరా” అని నేనన్నప్పుడు కృతజ్ఞతతో నవ్వినట్టు…

“కథొకటుంది మాస్టారూ- మూడు ముక్కల్లో చెప్పొచ్చు. పెళ్ళాన్ని దారుణంగా చంపేసి రేప్పొద్దున ఉరికంబం ఎక్కబోతున్న హంతకుడి గురించి ఇద్దరు సెంట్రీలు మాట్లాడుకుని, నైట్ డ్యూటీలని బూతులు తిట్టుకుని ఒక దమ్ములాగి సెల్స్ లో రౌండులకెళ్ళటం మొదటి భాగం. చనిపోయిన భార్య ప్రియుడు, ఈ గొడవల్లో తను ఏ రకంగానూ ఇరుక్కోకుండా ఇన్‌ఫ్లుయెన్స్ తో ఎలా నెట్టుకొచ్చాడో; చిత్తుగా తాగి బార్లో ఫ్రెండ్స్ దగ్గర కోతలు కొయ్యడం రెండోది. ఖైదీ కొడుకు అనాథాశ్రమంలో భయంగా ముడుచుకుపడుకుని తను స్కూలుకెళ్ళి వచ్చేలోపు అమ్మా నాన్నా ఇద్దరూ కనపడకుండా పోవడమేంటో అర్థంకాక ఎక్కిళ్ళు బయటికి వినపడకుండా నోరుమూసుకుని, కాసేపటికి కళ్ళు తుడుచుకోకుండానే నిద్రపోవడం- ముగింపు ; అంతే కథ. మొత్తం కథలో ఆ హంతకుడిని నేరుగా చూపించకుండా పొగమంచు కప్పెయ్యాలన్నమాట, రాయొచ్చంటారా?” అని మొహమాటంగా సలహా అడిగినప్పుడు-

“నా అనుభవంలోంచి చూస్తే అంత గొప్పకథ కాదుకానీ, నీ వయసుకి గ్రాండ్ గానే ఉంటుందిలే, కానియ్”  అని ఉడికిస్తే “ఒక్కసారైనా అన్‌కండీషనల్‍గా మెచ్చుకోరుగా మీరు” అంటూ నువ్వు ఉక్రోషపడితే ’నాకేవఁవుతాడ్రావీడు? నిండా పాతికేళ్ళు లేవు, నాకొడుకే బతికుంటే వీడంతై, ఇలా లోలోపల దావానలంతో దహించుకుంటూ ఉండేవాడా?’ అనొక విపరీతపు ఆలోచన సెంటిమెంట్ తో సతమతం చేస్తుండేది.

“ఐనా పెద్దాయనా! మనమీకాలంలో పుట్టి ఈ చట్టాలు, ఇప్పుడున్న సమాజమే ప్రామాణికం అనేసుకుని ఏదో రాసేస్తాం కానీ; ఈ స్థలం, కాలం, ఇప్పటి నైతికత ఇవన్నీ అబద్ధం, అసంబద్ధం అయిన మరోచోట, నక్షత్రాల ధూళి రాలిపడే అనంతమైన శూన్యంలో, ఉల్కాపాతాల మౌనంలో కాంతియుగాలకవతలకి మేధస్సుని పంపి రాయగలిగితేనే సృజనకి అర్ధం” అని నువ్వూగిపోతుంటే పాతికేళ్ల క్రితపు నా ఆవేశమూ, దాన్లోంచి పుట్టి ఇప్పటికీ ఆగని నా అన్వేషణా గుర్తొచ్చేవి.

“ఏమన్నావు? స్థలం, కాలం – ఎన్ని స్థలాల్లో తిరిగాను, ఏ కాలాల్లో బతికాను. పిచ్చి పట్టినవాడిలా ఏ రైల్లో ఎక్కడ ఎక్కానో, అదెక్కడికెళ్తుందో తెలీకుండానే. నిద్ర లేచినప్పుడే స్టేషనొస్తే అదే నాఊరు. పడమటి కనుమల్లో ఏదో పల్లెటూరి హోటల్లో  టీకప్పులు కడగటంలో మొదటిసారి మెడిటేషన్‌ దొరికినప్పుడు, గోవాబీచ్ లగ్జరీ రిసార్ట్లో టాయిలెట్ల సఫాయీలో నాలుగు డబ్బులు పోగవగానే సింబాలిజం, ఫ్యూచరిజం, ఫిలాసఫీ అని ఇష్టమొచ్చిన పుస్తకాల కోసం ఖర్చు పెట్టేసినప్పుడు; నేనొదిలేసొచ్చిన ఎకౌంట్స్ మేనేజర్ పోస్ట్ లో గోతికాడ నక్కలా దూరి వారానికార్రోజులు సగం టీలు, సగం గాసిపింగూతో గడిపేసే శివప్రసాద్ కి ఫోన్‌చేసి ‘నిజంగానే నేను గొప్పగా బతుకుతున్నాన్రా ఫూల్’ అని పగలబడి నవ్వాలనిపించేది.

అజంతా గుహల్లో గైడుగా వెలగబెట్టినప్పుడు చరిత్రని పొయెటిగ్గా చెబుతుంటే ఆ కాసేపట్లోనే శిల్పి హృదయ రహస్యాల్ని కళ్లతో కొనేసుకోవాలని తపించి, కళలోని అందాన్ని తప్ప ఆత్మని పట్టుకోలేక అల్లాడే యాత్రీకుల అలసటని, ఫోటోల్ని తప్ప   జ్ఞాపకాల్ని దాచుకోలేని యాంత్రికతనీ చూసి జాలిగా ఓదార్చాలనిపించేది.

ఇంకా ఎన్నెన్ని స్థలాలు, ఎలాంటి అనుభవాలు!

దారంతెగి గాలివాటుకి ఎగిరిపోయి పతనమైన పతంగులు, వివస్త్రంగా ఉబ్బి వరదల్లో కొట్టుకోచ్చే దిక్కులేని శవాలు, ఇసుక తుఫానులు చెరిపేసిన ఎడారిఒంటెల ప్రయాణపు గుర్తులు, అసంతృప్త  ఆగ్రహాలు నిండిన సముద్రపు సుడుల్లో అలవాటుపడ్డ మొండి ధైర్యంతో సాగిపోయే ఓడలు చేరని తీరాలు.

ఏ స్థలాల్లోవి, ఏ కాలానివి ఈ జ్ఞాపకాలన్నీ?

తనలోని సుఖాన్ని తనకే తిరిగి ఇచ్చే మరో సాధనం కోసం వెర్రెక్కిన శరీరపు కేకలు, ఏ అస్థిపంజరాల్ని కప్పిన అవసరాల్నో చేరిన చోట- ఎవరివో స్త్రీ దేహాలు, స్నేహాలు, దాహాలు, మోహాలు. మొహంమొత్తుళ్ళు, విదిలింపులు, వదిలింపులు, డబ్బుల ఎరలు, ఏ చెట్టువో రాలి నీటివాలుకి కొట్టుకొచ్చిన అడివి పూలు – ఎటర్నల్ స్ట్రగుల్ ఆఫ్ ది యానిమల్ ఇన్‌స్టింక్ట్స్…

యుగాల తరబడి ఇందరు వెతుకుతున్న ఈశ్వరప్రేమ హౌరా నదికి అవతల ఎక్కడో ఏ ఇరుకు సందుల్లోనో దొరికినప్పుడు; బసంతీ! నా చెవిలో ఏదో అన్నావ్? ఆర్ట్ సినిమాలో నటన మర్చిపోయిన హీరోయిన్లాగా. మనసుతో శరీరాన్ని కోరుకోవడం మర్చిపోయిన చాలా ఏళ్లకి, పరిచయం పాతబడి వెళ్ళిపోతుంటే- నేనిచ్చిన డబ్బులు చనువుగా నా జేబులో తిరిగి పెట్టేస్తూ ఏమిటి బసంతీ అన్నావ్ నాకెప్పుడూ అర్థంకాని మరోలోకపు భాషలో!! ఎప్పుడో శివాని కోసం పిచ్చెక్కిపోయిన మొదట్లో భావుకత్వమంతా కళ్లల్లో వెలిగించుకుని నుదుటిమీద ఆర్తితో పెట్టిన ముద్దు, కామంతో కాదు, రిచువల్ గా, అలవాటుగా కాదు.. ‘ఐ కేర్ ఫర్ యూ’ ఆని అంత సున్నితంగా చెప్పడం మళ్ళీ నీదగ్గరే. ఒకసారెళ్ళిన చోటకీ, వదిలేసొచ్చిన మనుషుల దరిదాపుకీ వెళ్ళే అలవాటు లేదు నాకు. ఎక్కడున్నావో, ఎప్పుడైనా తలచుకున్నావో లేదో, అప్పటికి కష్టంగా అనిపించినా తప్పలేదు. నాకు తెలుసు నీతో నేనుండలేను, అసలెవరితోనూ, ఎక్కడా  ఉండిపోలేను శాశ్వతంగా, పదిహేనేళ్లవదూ? ’బై బై బసంతీ’ అనికూడా చెప్పకుండా వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా లేటైపోతున్న ఏ రైలు కోసమో అన్నట్టు త్వరత్వరగా నడుచుకుని వచ్చేసి…”

ఎక్కడి చట్టం, సమాజం, నైతికత, నైతికాతీతత! నిజంగానే నువ్వు రాయగలవురా చిన్నోడా; నేనాగిపోయిన చోటునుంచీ ముందుకు కాకుండా పైపైకి వెళ్ళి,  నక్షత్రాల మధ్య ఖాళీలో గడ్డకట్టిన ఇంక్ పెన్నుని గట్టిగా విదిలించి కొట్టి… నీకా దమ్ముంది.

“ప్రయోగాల మీద అంత తపన ఉన్నవాడివి, ఈ మూడుముక్కల కథలెందుకు నీకు?” అనడిగితే “లేద్సార్, ఈ ఒక్కసారికీ రాధికకి మాటిచ్చాను. తను పనిచేసే వీక్లీలో స్టోరీసెక్షన్‌కి మారింది. మీకెప్పుడూ చెప్పలేదుకదా తను చాలా ఇంటెలిజెంట్ అండ్ సెన్సిబుల్ గా అనిపిస్తుంది” అని మురిసిపోయినోడివి – ఇన్ని నెల్ల తర్వాత మళ్ళీ మొన్ననగా ఫోన్‌ చేసి “మనకి నచ్చేది లోకంలో నిజంగా ఉందని తెలిసీ, అందుబాటులో ఉండీ, మనది కానప్పుడు, ఎలాగండీ తట్టుకునేది?” అని ఏదో గొప్ప ఆశాభంగాన్ని మగాడివి కాబట్టి ఏడవకుండా మానిప్యులేట్ చేస్తుంటే- ఏంట్రా ఇంత ముదురుగా మాట్లాడావ్! ఒకవేళ తాగి ఉన్నావా అని అనుమానమేసి పట్టరాని కోపమొచ్చింది.

————————

అప్పటిదాకా ఎక్కింది దిగితూ, అప్పుడే లోపలికి దిగింది నరాల్లోకి ఎక్కుతున్న మైకంతో, తడిపిన కొద్దీ ఎండిపోతున్న గొంతుతో- ఎక్కినమెట్లు దిగుతున్నానో, దిగవల్సిన మెట్లు ఎక్కుతున్నానో మెట్లకే తెలియాలి. నీడనుంచి నిజాన్ని విడదీసి చూపడానికి విషపుటాలోచనలు చేస్తున్న మోసపు ఉదయాన్న; నిశ్చింతగా పడుకున్న రాత్రినెవరో రాక్షసంగా నేల అడుక్కి తొక్కేస్తుంటే, ఆ ఊపుకి రోడ్డుమీద తూలిపడుతున్న ప్రతీదాన్ని కేర్లెస్ గా చూసుకుంటూ..

అదే మొదటిసారి పనిగట్టుకుని ఫలానా చోటకని అనుకుని ఎవర్నైనా చూడ్డానికి రావడం.

“మీ పుస్తకాన్ని ప్రచురిస్తాం” అని ఎవరైనా అడిగితే “చేసుకోండి, నాకెందుకు చెప్పడం?”

“మరి రాయల్టీలు?”

“ఊళ్ళో నా తమ్ముడున్నాడు, వాడికిచ్చెయ్యండి. నా తాగుడుకి డబ్బులు చాలక ఉత్తరం రాస్తే వాడే పంపుతాడు.”

అంత నిర్లక్ష్యం, అంత పొగరుబోతు దిలాసా! అలాంటిది నిన్న రాత్రి నువ్వు ఫోన్లో “దాందుంపా తెగ, దౌర్భాగ్యపు జీవితమండీ!” అనగానే ఈ టైంలో బస్సులుంటాయా అనే ఆలోచన లేకుండా నువ్వు పుస్తకాలు కొరియర్ పంపిన కవరు వెనక అడ్రెస్ పట్టుకుని, ఇందాకా వస్తే…

గది తలుపు తోసుకుని “నేనెవరో చెప్పుకోరా ఇడియట్?” అని నీ ఆశ్చర్యం చూద్దామనుకుంటే…

నీలాగే నీగది కూడా నేనకున్నట్టే ఉంది. నేలంతా పరుచుకున్న పుస్తకాలు, టేబుల్ మీద ఒలికిపోయిన ఇంకు మరకలు,  కానీ వంటి మీద స్పృహేదీ? పక్కన సూసైడ్ నోటేదీ? డస్ట్ బిన్‌ లో చింపిపారేసిన డైరీ కాయితాల మధ్యలో రెస్టిల్ షీట్లు ఏ వివరాలూ చెప్పవు. అసలెవరైనా ‘నా చావుకెవరూ కారణం కాదు ‘ అని రాశారంటే అ కారణమైన వాళ్లని కాపాడ్దానికే అని అర్థం. మరి అసలేమీ రాయకుండా ఇలాటి పని ఏ చివరి జ్ఞాపకాన్ని కాపాడ్డానికి?

పెద్ద పనిమంతుడిలా కథల్రాయడమే కానీ నిద్రమాత్రలేసుకునే ముందు చిన్న చీటీ ముక్క రాయాలనీ, ఆ రాసేముందు ఇంటిగోడలకి బీటలేస్తూ మొండిగా బతికే ఏ పిచ్చిపూలచెట్టునో గుర్తుతెచ్చుకుని బతకాలనీ, నీ ప్రాణమ్మీద నీకధికారం లేదనీ, నీ నిరాశకి సమాధానం చెప్పాల్సిన బాధ్యత నీ బతుక్కి లేదనీ, రెండు మైలురాళ్ల మధ్య నిశ్శబ్దంలో అలసట తీర్చుకోవాలే కానీ అర్ధాంతరంగా ఆగిపోకూడదనీ, ఇలాచేసిన నీ తలపొగరుకి శిక్షగా ’లవ్ యూ రా బంగారుకొండా’ అని ఇక నేనెప్పుడూ చెప్పబోననీ,

ఈమాత్రం ఊహించలేనివాడివా నువ్వు అని తలచుకున్నకొద్దీ…

గుండె పగిలిపోతోందిరా చిన్నోడా!

————*****————-

-స్వాతికుమారి బండ్లమూడి

swathikumari@gmail.com

Posted in మాటల తోట | 4 వ్యాఖ్యలు